Terug kijken nu ik niet meer in Dukenburg woon

Nu ik een aantal maanden in de mooie Ooijpolder woon, en terug kijk op mijn jaren in Dukenburg, kom ik er achter dat ik de jaren in Dukenburg erg enerverend vind.
Er zijn in al die jaren toch veel goede en soms zeer negatieve ervaringen uit dat stadsdeel.

Verhuizen naar Dukenburg

28 jaar geleden kwam ik door een scheiding in Dukenburg terecht.
Het was vreemd en wennen, niet alleen het alleen wonen, maar ook zeker 12 hoog op een flat.
Bijna mijn hele leven had ik in eengezinswoningen met tuin gewoond, en nu zo hoog in Dukenburg. Een plek wat op dat moment zeker niet mijn keus was.
Maar ja, ik mocht van geluk spreken dat Talis ( toen nog Kolping mij hielp aan een mooie flat).
Snel leerde ik andere mensen in de flat kennen, en werd het ook vertrouwd en kon ik zo mijn nieuwe leven opbouwen.
Na zo’n twee jaar leerde ik mijn huidige echtgenoot kennen en ook hij werd snel volledig opgenomen in de inmiddels opgebouwde kennissenkring.
In al die jaren hebben we in Dukenburg nooit enige vooroordelen of ook maar enig discriminatie meegemaakt in Dukenburg.

Social media van Zwanenveld

Tijdens de jaren dat ik in Zwanenveld woonden, ben ik begonnen met socialmedia voor de wijk.
Niet bewust voor Zwanenveld, maar uit verveling een Facebookpagina gemaakt voor wat kennissen in de flat en zo gezellig wat op Facebook te socializen met wat flatbewoners.
Snel vonden andere de pagina ook en werd het steeds meer een aanvulling voor Zwanenveld.
Op een gegeven moment kreeg ik een bericht van iemand die in het platform zat van Zwanenveld, want hij moest toch wel weten wie er nu eigenlijk achter die pagina zat.
Het kwam wat intimiderend over, maar uiteindelijk heb ik hem uitgenodigd voor een kop koffie en werd het een gezellig gesprek.
De pagina kreeg steeds meer leden, en uiteindelijk ben ik dan ook maar met een website voor Zwanenveld begonnen en een Twitter account.
Ik leerde in die tijd ook het gemeentelijke team van Dukenburg kennen.
Was ik het altijd met hen eens, nee hoor helemaal niet. Maar er was altijd respect voor elkaar en als er kritiek was van mijn kant was het altijd over het beleid en nooit persoonlijk. Aan deze drie mensen denk ik na al die jaren nog steeds met veel plezier terug.
In die tijd bestond ook Dukenburg 50 jaar en mocht ik de website daarvoor opzetten en beheren.

Mede door het hele social media gebeuren heb ik veel vrijwilligers leren kennen. Vele zag ik zeer snel als minstens goede kennissen, en was ( en ben ik nog steeds ) blij hen te hebben leren kennen.
Wel viel het me erg op dat de meeste vrijwilligers al wat oudere Dukenburgers zijn, waarvan er een aantal erg vast geroest zitten in manier van vrijwilligerswerk doen en organiseren.
Kritiek werd dan ook niet gewaardeerd. Ik heb me dus maar proberen te concentreren op mijn eigen social media gebeuren, maar helaas kwam ook de jaloezie van andere opzetten.
Andere, die ook dingen deden voor een wijk in Dukenburg, en schreven voor het wijkblad, kwamen met steeds meer vervelende opmerkingen.
Bv, dat ik wel veel volgers had op de pagina, maar dat de inhoud niet zo goed was.
Mocht je een foutje maken dan was het fake nieuws, dat zij nooit zouden doen, en toen ik bij een redactie stukje over de hoogbouw in Zwanenveld er voor koos niet op de foto te willen bv, was het huis te klein.
Uiteindelijk werd het  zo vervelend dat ik besloot om alles te stoppen. Kritiek hoort erbij, maar het werd steeds persoonlijker. Als je dan iets doet voor je plezier is de lol er snel af.
Dus uiteindelijk alles opgegeven en verwijderd van socialmedia en website verwijderd.

Verhuizen naar Malvert

In de flat heb ik totaal 22 jaar gewoond, totdat de laatste buurman erg veel overlast veroorzaakte.
Verschillende keren met hem gepraat, maar het hielp niets. Ook hulpinstanties en woningvereniging lukte het niet om het leefbaar te krijgen.
Toen uiteindelijk een woning vrijkwam in Malvert hebben we er op gereageerd.  Het was wel in de vrije sector, maar wel van een woningvereniging, dus vreemde huurverhogingen hoefde we niet bang voor te zijn. We hadden geluk en waren als eerste. Dus de beslissing was snel genomen.
Dat het een goede beslissing was, was snel duidelijk.  Heerlijke buren, goed contact. Niet elkaar overlopen, maar zoals men zegt, “een goede buur is beter dan een verre vriend”. Dat ging zeker voor ons op in Malvert.

Toch weer verder

Ik had het naar mijn zin en het bloed kruipt waar het niet gaan kan, Ik kreeg weer het idee om een pagina te maken voor Malvert.
Natuurlijk was ik niet vergeten wat er allemaal gebeurd was met de sociale media in Zwanenveld, maar ja ik wist wat me te wachten stond, dus was ertegen gewapend dacht ik.
Alles weer opgezet, website, Facebook en Twitter.
Al snel merkte ik van een bepaalde kant behoorlijke tegenwerking.
De Dukenburger had besloten dat er voor hen niet echt meer wijken waren In Dukenburg, en gingen de aparte wijkpagina’s aanpassen. Het bleek dat de redactie van de Dukenburger daarom een website voor Malvert in hun beleving niet nodig was.
Daar werd niet over gesproken, maar daar moest ik achter komen doordat er achter mijn rug geprobeerd werd mij zwart te maken. Van verschillende kanten kreeg ik dat te horen.
Het moment dat echt bij me doordrong wat er gebeurde, heb ik een bericht geschreven naar de hoofdredactie, de secretaris van de stichting De Dukenburger en naar de toenmalige wijkmanager van de gemeente Nijmegen, met het verzoek hiermee te stoppen, tenslotte straalt zoiets ook uit op diegene die van een ander kwaad spreekt.
Helaas heb ik hier nooit antwoord op gekregen. Het verbaast me nu nog steeds dat mensen die in Nijmegen bekend staan omdat ze zo met mensen mee zouden leven en zich daarmee op de borst slaan, zich zo kunnen laten kennen.

Op het matje

Op het eind van dat jaar schreef ik een terugblik op de website van Malvert over dat jaar.
In dat stuk schreef ik dat er over mij werd gepraat en dat men niet alles moet geloven wat er verteld werd. Geen naam, geen verwijzing naar wat dan ook. alleen dat zinnetje.
Tot mijn verbazing werd ik vriendelijk doch dringend verzocht door de toenmalige wijkmanager om te komen praten. Het bleek dat één van de redacteuren geklaagd had over mij. Hij voelde zich aangesproken door het artikel.
Ik vroeg haar of ze het stuk zelf had gelezen, want er stond geen naam of verwijzing naar wat dan ook in. Dat had ze niet, maar een klacht van die kant was blijkbaar genoeg.
Nadat ik zei dat als iemand zich daardoor aangesproken wordt het toch duidelijk is dat hij er meer van weet. Maar ik moest dat niet zo zien was de dooddoener.
Het was dus duidelijk, Van deze wijkmanager hoefde ik niets te verwachten.
Ik was er duidelijk niet in geslaagd mij te wapenen tegen kwade geesten in Dukenburg, dus ik heb toen ook alles van Malvert verwijderd.

Afsluiting

Waarom nu dit stuk publiceren, nu ik niet meer in Dukenburg, en zelfs niet meer in Nijmegen woon?
Eigenlijk omdat ik juist nu de rust heb, en daarom zie hoe het mij geraakt heeft in die tijd. Ik heb geprobeerd om met de mij beperkte middelen, vooral mentaal, voor Dukenburg zo goed mogelijk in te zetten. Helaas was het mij niet gegund het toen door te zetten.

Ik wil het op deze manier echt af te sluiten voor mijzelf, en de negatieve dingen een plaatsje geven.  Maar de Dukenburgers die het goed met mij voor hadden en hebben zeker koesteren.

Ik hoop echt dat de goedwillende vrijwilligers het uitermate goed gaat, voor diegene die zo vastgeroest zitten en overtuigd zijn van hun eigen gelijk, hoop ik dat ze inzicht krijgen dat ook zei niet het eeuwige leven hebben en zaken kunnen overdragen aan de jongere generatie.
Maar ook dat ze inzien dat de jongere generatie alles wil doen op hun eigen manier en dat zij, net als wij in onze jongere jaren het recht hebben fouten te maken en terug te vallen op ons. En dat wij er dan voor zijn hen weer op weg te helpen.

Voor alle Dukenburgers hoop ik op een heel goede jaarwisseling

en dat

alle wensen vervult zullen gaan worden in  2023.

Mooi als je dit zou willen delen: